با سلام
با گفته های استاد دانشگاه موافقیم. ولی این کیفیت نیست که حلقه گمشده است بلکه نداشتن تعهد در انجام صحیح مسئولیت قبل از کیفیت الویت دارد.
در دهه 50 شمسی ایران تلاش کرد که در صنعت هواپیماسازی وارد شود و اتفاقا چند دستگاه هم ساخت ولی همه آنها سقوط کردند و با یک تصمیم عاقلانه کل صنعت قبل از ضرر و زیان مادی و تلفات انسانی زیاد تعطیل شد.
اکنون نیز باید در باره صنعت خودرو چنین تصمیمی گرفته شود هرچند که بسیار دیر شده ولی مجوزی برای استمرار فعالیت خودروسازی نیست. سالانه در جاده های ایران بیش از 20 هزار نفر کشته میشوند که این تعداد نیروی انسانی که از چرخه کار، فعالیت، تحصیل و خدمت به کشور محروم میشوند قطعا جایگزین ندارند و زیانی که به خانواده ها وارد میشود جبران ناپذیر است.
کشور ما بجای پرداختن به صنعت خودرو بادی از خارج وارد کند و ما به فعالیتی بپردازیم که در تخصص و ظرفیت ماست.
اخیرا دولت بیش از 200 میلیارد تومان به خودروسازی پرداخت کرده است که البته اسم آن را گذاشتند پرداخت به بخش تولید. آیا در این 3 دهه که حمایت شد توانست خود را بالا بکشد و مردم را نکشد؟؟؟ بیشتر از جنگ.